Zebrapadvertising

Eén stoplicht springt op rood, een ander weer op groen, en ook in Baarn is altijd wat te doen. Na de herinrichting van winkelstraat de Brink in het centrum van Baarn, was het zebrapad verdwenen. Het winkelend publiek morde, en plaatselijke ondernemer Harry Kinderdijk van stoffenhandel Het Capiton besloot een creatieve daad te stellen. Hij liet een zwartwit gestreept tapijt maken en legde dat op de plek waar vroeger het zebrapad lag.

De ludieke actie hielp, want de gemeente besloot het zebrapad opnieuw aan te leggen. En Kinderdijk bood zeer royaal aan de kosten van € 1700 te sponsoren. Zonder tegenprestatie overigens; er hoefde van hem geen 'mede mogelijk gemaakt door'-bordje bij.

Burgemeester Jan de Groot nam het bedrag graag aan, maar dat schoot oppositiepartij Baarnse Onafhankelijke Partij (BOP) in het verkeerde keelgat: "Mensen zouden kunnen gaan denken dat het zo werkt in Baarn, en wat mij betreft werkt het dus niet zo in Baarn," aldus BOP-raadslid Kees Koudstaal. Hij stelde mondelinge vragen in de gemeenteraad. "Ik twijfel niet aan de goede bedoelingen, maar dit hoor je als gemeente niet aan te nemen."

Naar nu blijkt was de stoffenhandelaar rond diezelfde tijd in de race om een tapijtenklus in het onlangs opgeknapte Baarnse gemeentehuis. "Een mooie klus," zegt Kinderdijk, "maar daar neem ik nu afstand van. Die zebra wil ik overigens nog steeds gewoon betalen."

I love gemeentepolitiek! Wordt vervolgd.

(Met dank aan Weekmedia)

Kijken, kijken en dan online kopen

Tja, zo gaat dat tegenwoordig. Je bent van plan om een nieuwe tv, koelkast of wasmachine aan te schaffen. Je laat je uitgebreid voorlichten door deskundige verkopers in betrouwbare winkels. Bekijken, aanraken, vergelijken. Je maakt een weloverwogen keuze. En vervolgens koop je het apparaat via internet.

Deze advertentie van online elektronicawinkel Dixons in de UK doet niets meer dan dat fenomeen benoemen. En behalve dat het er lekker simpel uitziet en fijn geschreven is, vind ik het vooral knap gedaan dat er niets over prijs wordt gezegd. Terwijl dat natuurlijk precies is wat ze hiermee vertellen: wij zijn goedkoper. Goeie advertentie.

O, en let ook even op de pay off, helemaal onderin: The last place you want to go. Dat zinnetje had ik wel bedacht willen hebben.

Stop teasing me

Deze week weer eens een heuse teasercampagne in het wild gespot. Abri's met portretten van mensen die hun hand opsteken, waarop een dier is getekend.

Je zou zeggen dat het in deze tijden van crisis onverantwoord is om een bak mediageld uit te geven zonder jezelf als afzender bekend te maken. Maar kennelijk zijn er toch nog merken die dat aandurven. Zoals in dit geval de Dierenbescherming (ja, nu heb ik het verklapt). Die op 5 oktober Vergeten Dierendag organiseren, voor alle dieren die de dag ervoor op Werelddierendag zijn vergeten.

Op de site van de Dierenbescherming staat overigens te lezen dat de organisatie 100% giftafhankelijk is. "Zonder uw steun kunnen wij ons werk niet doen." Allemaal lid worden dus, want anders kunnen ze in de toekomst geen dure, ineffectieve teasercampagnes meer maken.

Concertgebouw doet hip

Altijd interessant om te zien hoe merken nieuwe doelgroepen aan zich proberen te binden. Vaak is daarbij de insteek: verjonging. (Of: vernieuwing, zoals ze dat bij de NCRV noemden toen ze Netwerk-presentator Aart Zeeman er uit bonjourden.)

Het Amsterdamse Concertgebouw lanceert deze week het nieuwe concept Tracks, dat de young urban professional binnen moet gaan lokken. "Concerten die aansluiten bij jouw drukke levensstijl," aldus het Concertgebouw. De concerten duren niet langer dan een uur, en na afloop is er een borrel met dj waar ook de muzikanten van die avond aanwezig zijn.

Op de website van Tracks is het een hippe boel. Je kunt ze volgen via Facebook, Twitter en Linkedin, je Tracks-foto's delen via Flickr en e-cards verzenden. Onder het kopje 'Veel gestelde vragen' kom je te weten wat je aan moet ("Je moet niks."), of je mag hoesten en wat te doen als je honger krijgt.

Verder twee lollig bedoelde filmpjes - die je naar je vrienden kunt sturen! - waarin argeloze reizigers op een perron en een veerpont spontaan verrast worden door een kort concert.

En nog een ander filmpje met de titel 'Langste reclame ooit'. Daarin zien we een meisje door Amsterdam bakfietsen (point of view: de bak) terwijl ze - hoofd schuin, gelukzalige grijns - geniet van klassieke muziek die schijnbaar in de lucht hangt. Het filmpje kabbelt een uur voort, niet toevallig precies de lengte van een Tracks-concert.

Daarmee is het overigens bij lange na niet de langste reclame ooit. Dat is nog altijd Non stop Fernando (14 uur en 40 minuten) van reclamebureau Lean Mean Fighting Machine voor vliegmaatschappij Emirates. Zegt ook het Guinness Book of Records.

Niet voor niets

Unilever voert momenteel een zware corporate campagne voor zijn A-merken. Onder het motto 'Niet voor niets' worden de productvoordelen van onder andere Blue Band brood, Calvé pindakaas en Lipton thee opgesomd.

Of het helpt in de strijd tegen de huismerken is de vraag. En ook: hoe gaan de supermarkten terugslaan? Dirk van den Broek is alvast begonnen. In dezelfde krant waar op pagina 5 deze Lipton-advertentie staat, heeft Dirk de achterpagina gekocht. Met exact hetzelfde packshot van het doosje thee. Dezelfde vier pijltjes met handwritten lettertypje. En een handige kop erboven: 'Bijna voor niets bij Dirk.'

De strategie van Dirk is dus: niet vertellen dat ons huismerk een goedkoop alternatief is, maar roepen dat je voor het A-merk ook bij Dirk moet zijn! Unilever zal vast geen bezwaar maken.

Slimme inhaker van Dirk? Of toch afgesproken werk?